Święto Podwyższenia  Krzyża  Świętego

14 września obchodzimy ważne wydarzenie w kalendarzu liturgicznym. Ustanowione w IV wieku Święto Podwyższenia Krzyża Świętego upamiętnia odnalezienie Krzyża przez św. Helenę (326 r.) oraz jego podwyższenie przez cesarza Herakliusza. W 614 roku krzyż został wykradziony przez Persów, lecz odzyskany przez cesarza Herakliusza w 628 roku. Podania głoszą, że władca chciał osobiście wnieść Krzyż na swoich barkach na górę Golgota – jednak udało mu się go udźwignąć dopiero wówczas, gdy zdjął z siebie bogate szaty. To właśnie za jego czasów podzielono relikwię na drobne fragmenty i rozdano okolicznym świątyniom  W naszych czasach Święto  Podwyższenia Krzyża Świetego jest okazją do przypomnienia wiernym o znaczeniu Krzyża jako znaku  zbawienia  i  miłości Boga do ludzi.

Ideologiczna  kolonizacja

W homilii  na Mszy św. w  Kaliszu w ramach Ogólnopolskiej Pielgrzymki Rodziny Radia Maryja  w dniu 4. 09.2025 r. bp Wiesław Szlachetka zaznaczył, że głównym przeciwnikiem Bożego słowa jest szatan, który podstępnie wmawia, że wymyślone przez niego kłamstwo jest prawdą i że jest dla dobra człowieka. – Takie wymyślone kłamstwo i nazywane prawdą, to ideologia. Często ideologią posługuje się jakaś grupa, która w imię jakiegoś fałszywie pojętego, dobra chce wszystkich sobie podporządkować – stwierdził celebrans. Podkreślał, że ideologie nieustannie wytaczają wojnę przeciwko Ewangelii, przeciwko słowu Bożemu, ale ostatecznie to słowo zawsze odnosi zwycięstwo. – Tym niemniej warto w tym słowie się chronić, nawet przed najmniejszym przejawem ideologicznej kolonizacji, która również dzisiaj, także i w naszej ojczyźnie, staje się coraz bardziej widoczna – powiedział kaznodzieja. Dodał, że przejawem tego jest bezpardonowa walka z lekcjami religii w szkole, bo one uczą słowa Bożego. Stwierdził, że dyskryminowani są nauczyciele religii i uczniowie, którzy w lekcjach religii uczestniczą. – Aby utrudniać uczniom udział w lekcjach religii nakazuje się umieszczanie ich poza siatką zajęć, zakazując też wliczania do średniej oceny z lekcji religii. To jest jawny przejaw dyskryminacji i lekceważenia ludzi wierzących w Chrystusa. Powodem takich działań jest otwarta walka z tym, co chrześcijańskie – mówił biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej. Akcentował, że brakuje dobrej woli, by poznać, że nauczanie religii wspiera wychowawczą rolę szkoły, że lekcje religii uczą budowania relacji osobowych, wrażliwości serca, postawy braterstwa, wzajemnego szacunku i dialogu, że dają możliwość poznania sensu życia i poświęcenia dla innych, a także mają bardzo ważne znaczenie dla poznania i tworzenia kultury. – To usilne dążenie, by wyrzucić ze szkół w naszej ojczyźnie lekcje religii, a także lekceważenie wychowania patriotycznego stało się swoistą obsesją. Znamieniem tej walki jest też wprowadzanie w miejsce wychowania do życia w rodzinie przedmiotu, podstępnie zwanego edukacją zdrowotną zatrutego ideologią – podkreślił celebrans. Przekonywał, że szkoła, wychowanie, historyczna pamięć, patriotyzm nie są własnością żadnej władzy, a  tym bardziej jakiejś ideologii, ale są dobrem wspólnym, własnością ojczyzny, narodu i rodziny. – Czy można się na to zgodzić, aby zatruwano ideologią dusze dzieci i młodzieży? – pytał duchowny. Stwierdził, że serca i umysły ludzkie kolonizuje nowa ideologia, którą najogólniej można nazwać neomarksizmem. – Ideologia neomarksistowska występuje pod nową flagą i nowymi symbolami,| charakteryzuje się tym, że szczęście ludzkości upatruje w nowych, wymyślanych prawach, np. w rozszerzaniu prawa do zabijania człowieka w początkach jego życia, w promowaniu zmiany płci już u kilkunastoletnich dzieci, co wywołuje psychiczny zamęt, w  redefiniowaniu pojęcia małżeństwa i rodziny, że u jej podstaw niekoniecznie musi być związek mężczyzny i kobiety, w rozszerzaniu możliwości stosowania eutanazji, czyli zadawania śmierci ludziom starym i chorym, gdyż przeszkadzają w  szczęściu młodym pokoleniom uformowanym według egoistycznych projektów – podkreślał kaznodzieja.

KOŚCIOŁY I SANKTUARIA ŚWIATA – WŁOCHY

Basilica Santa Croce – Bazylika Podniesienia Krzyża to kościół mieszczący się w historycznym centrum miasta Lecce, leżącego na południu Italii i nazywanego Firenze del Sud czyli Florencją południa. Jest to jedno z najładniejszych miast na południu Półwyspu Apenińskiego, a centrum historyczne zachwyca barokowymi kościołami, pałacami i klasztorami. Świątynia wraz z przylegającym do niej dawnym klasztorem oo. Celestynów stanowi najwyższy przejaw styku barokowego. Na terenie obecnej bazyliki już w XIV w. ufundowano klasztor ale dopiero w połowie XVI wieku zdecydowano się na budowę świątyni. Miasto miało problem z pozyskaniem przylegających terenów i aby zrealizować plan zabudowy, zarekwirowano domy i mienie Żydów oraz wypędzono ich z miasta w 1510 r. Prace przy budowie bazyliki trwały przez dwa stulecia między XVI a XVII wiekiem. Zaangażowani w nią byli najważniejsi i najzdolniejsi architekci miejscy tamtych czasów. Fasada zbudowana w 1606 r. przedstawia triumf krzyża, nawiązując do wywyższenia świętego drzewa, którego relikwia zachowała się przy ołtarzu w lewym transepcie. Oprócz krzyża świętego na fasadzie obecna jest płaskorzeźba wyrażająca wszystkie kultury i pochodzenie ludzkie – wilczyca kapitolińska, smok papieża Borghese, aragońscy i tureccy żołnierze – podkreśla ona katolickość Kościoła i odkupieńczą moc Chrystusa nad całą ludzkością. Wnętrze bazyliki w kształcie krzyża łacińskiego jest podzielone na trzy nawy. Sklepienie wsparte na dwóch rzędach kolumn – w sumie jest ich aż osiemnaście, przykryte jest wysoką kopułą, ozdobioną aniołami i motywami roślinnymi. Ołtarz główny został przeniesiony z likwidowanego kościoła św. Niccolo i Cataldo. Wzdłuż naw znajduje się po siedem kaplic z każdej strony, wewnątrz których znajdują się wspaniałe, bogato zdobione ołtarze. W sumie w świątyni jest aż szesnaście barokowych ołtarzy. Poświęcone są one m.in.: Niepokalanemu Poczęciu, Matce Bożej z Góry Karmel, św. Andrzejowi z Avellino, św. Franciszkowi da Paola,  Trójcy Świętej, Świętego Krzyża, Objawienia Najświętszego Serca Pana Jezusa św. Małgorzacie Alacoque, św. Michała Archanioła, św. Antoniego z Padwy. W tej ostatniej kaplicy znajduje się XVI-wieczny fresk przedstawiający Madonnę Konstantynopolitańską. Bazyliką  i klasztorem zarządzali oo. Celestyni aż do kasaty zakonu w 1807 r. Później kościół pozostał opuszczony, a przylegający do niego budynek stał się siedzibą urzędów publicznych. Do dziś mieszczą się w nim biura prefektury i prowincji. Sama świątynia ma godność bazyliki mniejszej.

Anita Iwńska-Iovino