Święta Maryjo,

módl się za nami.

Modlitwa  św. Bernarda do Matki Bożej

Pomnij o Najświętsza Panno Maryjo, że nigdy nie słyszano, abyś opuściła tego, kto się do Ciebie ucieka, Twej pomocy przyzywa, Ciebie o  przyczynę prosi. Tą ufnością ożywiony do Ciebie, o Panno nad pannami i  Matko, biegnę, do Ciebie przychodzę, przed Tobą jako grzesznik płaczący staję. O Matko słowa, racz nie gardzić słowami moimi, ale usłysz je łaskawie i wysłuchaj. Amen      

                   Niedziela Dobrego Pasterza

W dzisiejszą niedzielę  rozpoczynamy  Tydzień Modlitw o  powołania do służby w Kościele. W naszej świątyni parafialnej, jak i w modlitwie osobistej,  polecać będziemy  sprawę  powołań misyjnych,  i zakonnych.

Historia Litanii  Loretańskiej

Każdego roku podczas nabożeństw majowych w polskich kościołach i kapliczkach rozbrzmiewa Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny. Litanie ku czci Matki Najświętszej znane są już od średniowiecza. Ich autorzy wzorowali się na pochodzącej z końca VI w. Litanii do Wszystkich Świętych. Zasada kompozycji litanii maryjnych jest prosta – tworzono je dodając do siebie kolejne tytuły-wezwania odnoszące się do Matki Bożej. Mimo że w historii powstało wiele litanii maryjnych, to powszechnie i na stałe przyjęła się ta, którą odmawiano we włoskim sanktuarium maryjnym w Loreto (stąd nazwa: Litania Loretańska), zatwierdzona oficjalnie przez papieża Sykstusa V w 1587 r. Pierwszy tekst Litanii Loretańskiej  opublikowano wcześniej, bo w 1558 roku w Dillingen. Litania loretańska nazywana jest także litanią do Najświętszej Maryi Panny. Przymiotnik „loretańska” w nazwie Litanii pochodzi od włoskiego miasta Loreto, gdzie w bazylice, zgodnie z podaniami, znajduje się, przewieziony z Nazaretu, domek Świętej Rodziny, w którym mieszkała Matka Boża i w którym objawił się jej archanioł Gabriel. Litania do Najświętszej Maryi Panny była tam szczególnie propagowana i odmawiana. Nie narodziła się jednak w Loretto. Źródła podają, że powstała już w XII wieku we Francji Litania składa się z tytułów-wezwań skierowanych do Matki Najświętszej. Wszystkie one ukazują Maryję obecną w historii zbawienia. Tytuły te wywodzą się głównie ze Starego Testamentu. Początkowo wezwań było więcej niż w dzisiejszej wersji Litanii Loretańskiej. Obecnie, po dołączeniu wezwania „Królowo rodzin”, tytułów jest w sumie 51, a w polskiej wersji, wraz z tytułem „Królowo Polski”, mamy 52 wezwania. W Litanii Loretańskiej możemy wyróżnić trzy wątki. Pierwszy z nich, który rozpoczyna wezwanie „Święta Maryjo”, można nazwać dogmatycznym. Skupia się on bowiem wokół dwóch podstawowych prawd-dogmatów maryjnych: macierzyństwa i dziewictwa. W tej części litanii Maryja Matka i Dziewica jawi się przede wszystkim jako wybrana przez Stwórcę do realizacji zbawczych planów. Drugi wątek Litanii Loretańskiej, który rozpoczyna wezwanie „Zwierciadło sprawiedliwości” a kończy – „Wspomożenie wiernych” pokazuje piękno i doskonałość Matki Jezusa. Występujące tu wezwania skupiają naszą uwagę najpierw na cnotach Dziewicy z Nazaretu, by w końcu wskazać także na Nią, jako na szczególną pomoc dla ludu chrześcijańskiego. Trzeci, końcowy wątek tematyczny litanii, zaczynający się od tytułu „Królowa Aniołów”, można nazwać ostatecznym. Przyzywamy teraz Matki Jezusa jako uwielbionej Królowej wszystkich zbawionych, a także tych, którzy jeszcze zmagają z ziemskimi słabościami. Będąc Królową Aniołów i Wszystkich Świętych, Maryja jest także Królową naszych rodzin i Królową pokoju oraz naszej ziemskiej Ojczyzny – Polski. Dzięki Litanii Loretańskiej możemy coraz lepiej kontemplować Maryję i uczyć się od Niej, jak być chrześcijaninem.

KOŚCIOŁY I SANKTUARIA ŚWIATA – WŁOCHY

               Chiesa di Dio Padre Misericordioso – Kościół Boga Ojca Miłosiernego budowany w latach 1996-2003, powstał w wyniku międzynarodowego konkursu architektonicznego pt. „50 kościołów dla Rzymu 2000”, ogłoszonego przez Wikariat Rzymski w 1995 r. z okazji Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Projekt świątyni zainicjowano z  woli papieża Jana Pawła II. W 2004 roku Amerykanin Richard Meier otrzymał za tę realizację nagrodę światowego konkursu architektury sakralnej Premio Internazionale di Architettura Sacra “Frate Sole”, przyznawaną raz na cztery lata architektom za wybitne projekty współczesnych kościołów z całego świata. Charakterystycznym elementem budynku są 3 duże  żagle, w wysokości od 18 do 26 metrów. „Żagle” mają podwójnie zakrzywioną formę przypominającą nabrzmiałe od wiatru płótna i obejmują przestrzeń sakralną kościoła, czyli nawę główną, kaplicę codzienną i baptysterium. Wykonano je z 346 prefabrykowanych paneli, wykonanych z jasnego betonu, zawierającego domieszkę marmuru karraryjskiego, co nadaje im biały kolor. Każdy panel waży 12 ton i jest połączony z pozostałymi za pomocą stalowych lin. Budynek ma całkowicie przeszkloną wschodnią fasadę. Łączna powierzchnia budynku wynosi 830 m². Wyposażenie liturgiczne wykonano z rzymskiego trawertynu, w surowych, geometrycznych formach pozbawionych dekoracji. Ołtarz główny, nawiązujący formą do łodzi, został usytuowany nietypowo dla kościoła, po stronie zachodniej. Tradycyjnie lokalizacja ołtarza orientowana była na wschód. Wnętrze świątyni eksponuje naturalne światło, które przenika przez szczeliny pomiędzy elementami konstrukcyjnymi, rozświetlając przestrzeń. Główne źródło światła to szklany dach położony pomiędzy „żaglami”. W godzinach porannych i popołudniowych promienie słoneczne wpadają przez przeszkloną fasadę wejściową oraz ścianę ołtarzową. Przy wejściu do świątyni znajduje się dzwonnica w  postaci pionowego szeregu pięciu, wykonanych z brązu dzwonów, odlanych w Papieskiej Odlewni Marinelli w Agnone i ofiarowanych przez anonimowego darczyńcę. Architektura kościoła odnosi się symbolicznie do motywów żeglarskich, światła, przejrzystości oraz integracji z otoczeniem. Światło w projekcie zostało potraktowane jako metafora dobra i boskiej obecności. Trzy żagle, różniące się wielkością i krzywizną, mają symbolizować Trójcę Świętą, oraz metaforycznie przywodzić na myśl świątynię jako statek prowadzący ludzkość przez trzecie tysiąclecie.

Anita Iwańska-Iovino