Niedziela Misyjna

Światowy Dzień Misyjny ustanowił w 1926 r. Pius XI. W Polsce obchody przedłużają się na cały Tydzień Misyjny. Ponad 1,5 mln dolarów ze środków zebranych w Polsce podczas Niedzieli Misyjnej w ubiegłym roku przekazano na wsparcie lokalnych Kościołów. Pomoc objęła 23 diecezje i 29 projektów specjalnych.  ponad 1,5 mln dolarów. W ciągu ostatniej dekady Kościół w Polsce ze zbiórek w niedzielę misyjną wsparł  misje w różnych częściach świata sumą ponad 11,5 mln dolarów O skali polskiej solidarności z misjonarzami i że misje  zaczynają się także we własnym domu wiemy z własnego doświadczenia  . Kościół przygotowuje się do  kolejnej  Niedzieli Misyjnej, obchodzonej 18 października pod hasłem „Jedno  w Chrystusie zjednoczeni w misji

Misyjność Kościoła wynika z nakazu  Jezusa Chrystusa

            „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19). W nakazie tym odkrywamy prawdę o Kościele, który ze swej natury jest misyjny, posłany przez Chrystusa do wszystkich narodów, aby je czynić uczniami. Kościół ma przekazywać innym miłość i światło wiary, których sam doświadczył. „Nikt wierzący w Chrystusa, żadna instytucja Kościoła nie może uchylić się od tego najpoważniejszego obowiązku: głoszenia Chrystusa wszystkim ludom” (Jan Paweł II – Redemptoris Missio 3). „Wiele jest serc, które czekają na Ewangelię” – słowa tej popularnej pieśni wyrażają głęboką prawdę, bo prawie 4 miliardy ludzi na ziemi nie słyszało jeszcze o Chrystusie i nie poznało Jego Ewangelii. Pierwszym celem działalności misyjnej jest głoszenie Ewangelii i zakładanie Kościoła tam, gdzie go jeszcze nie ma. W prawdzie nie każdy z nas może wyjechać na misje, każdy z nas jednak powinien mieć „ducha misyjnego”. To znaczy, że dopiero wtedy będę autentycznym chrześcijaninem, gdy nauczę się odpowiedzialności za cały Kościół. Obowiązek ten można realizować przez modlitwę i ofiarę na rzecz misji. Afrykańskie przysłowie mówi: „nie umyjesz twarzy jednym palcem, potrzeba do tego całej ręki”. Dlatego każdy z nas jako członek Kościoła powszechnego zaproszony jest do współpracy na rzecz misji. Wyrazem misyjności Kościoła jest duża liczba organizacji, które wspierają misje. Wśród nich pierwsze miejsce zajmują Papieskie Dzieła Misyjne – duchowe i materialne zaplecze Ojca Świętego w dziele misji. W tym kontekście warto przemyśleć swoja  chrześcijańską postawę, która  powinna być świadectwem wiary wobec ludzi, z którymi się spotykam na co dzień czy też koresponduję przez różnego rodzaju portale internetowe. Przecież dobrze widzimy jak wielki ogrom nienawiści spada na wspólnotę Kościoła.  Mamy dziś wiele możliwości, aby być misjonarzem Ewangelii, w miejscu, gdzie żyjemy. Oczywiście wspieramy także misje i  misjonarzy na wszystkich kontynentach świata, za których się modlimy i  wspomagamy materialne.                                                                                

    ( Ks.K.M.)

DOKTORZY KOŚCIOŁA

        Święta Teresa z Ávili, właściwie Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada to hiszpańska mistyczka, karmelitanka i teolog życia kontemplacyjnego. Była reformatorką zakonu karmelitów i wraz ze św. Janem od Krzyża jest uważana za założycielkę karmelitów bosych. Urodziła się w 1515 r. w Gotarrendura, w prowincji Ávila. Kiedy miała 14 lat, umarła jej matka i z bólu po jej utracie rozwinęła oddanie dla Matki Bożej jako matki duchowej. W wieku 18 lat wstąpiła do klasztoru karmelitek w Ávili, gdzie z powodu umartwień bardzo ciężko chorowała. Jednak Teresa twierdziła, że podczas okresu swych chorób wzrosła z najniższego poziomu rozwoju duchowego, tzn. skupienia, do drugiego, czyli kontemplacji w ciszy lub chwilami nawet do najwyższego – oddania się ekstazie, który oznacza niemal zjednoczenie z Bogiem. Poznała również własną naturalną niemoc w konfrontacji z grzechem i konieczność bezwzględnego podporządkowania się Bogu. Przez ponad dwa lata miała wizje Jezusa Chrystusa. W jednej z nich serafin wbił w jej serce rozżarzoną lancę, powodując niepojęty ból. Ta wizja stała się inspiracją dla sławnego dzieła Berniniego – Ekstaza św. Teresy, które znajduje się w Kościele MB Zwycięskiej w Rzymie. Dla św. Teresy sensem życia stało się naśladowanie życia i cierpienia Jezusa, które zawierała w słowach: „Panie, pozwól mi cierpieć z Tobą albo umrzeć”. Niezadowolona z życia klasztornego prowadzonego przez karmelitanki, postanowiła przeprowadzić reformę ukierunkowaną na skrajne ubóstwo i zrzeczenie się dóbr materialnych, zakładając klasztory karmelitanek bosych. We współpracy ze św. Janem od Krzyża założyła także klasztory męskie, choć przez pierwsze lata byli oboje mocno prześladowani. Dopiero papież Grzegorz XIII zatwierdził osobną gałąź karmelitów, tzw. karmelitów bosych i tym samym zakończył prześladowania założycieli. Św. Teresa zmarła w październiku 1582 r. W roku 1622, 40 lat po śmierci, została kanonizowana przez papieża Grzegorza XV. 27 września 1970 roku papież Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła nadając jej tytuł „doktora mistycznego”. Została patronką Hiszpanii, a Uniwersytet w Salamance przyznał jej tytuł Doctor ecclesiae. W 1970 r. papież Paweł VI ogłosił ją Doktorem Kościoła. Teologia mistyczna spisana w jej dziełach wywarła duży wpływ na wielu teologów następnych wieków. Św. Teresa z Ávili czczona jest również jako „doktor Modlitwy”. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dniu 15 października. Uczmy się od tej wielkiej świętej, która mówiła: „Tylko miłość nadaje wszystkiemu wartość”.

                                                              Anita Iwańska-Iovino