Święto upamiętnia odnalezienie relikwii Prawdziwego Krzyża, na którym umarł Jezus Chrystus, wyraża zbawczy sens Krzyża, jako znaku zwycięstwa miłości nad śmiercią. Data 14 września nawiązuje do rocznicy poświęcenia bazyliki Zmartwychwstania Pańskiego (Bazyliki Grobu Świętego) w Jerozolimie w 335 roku, w której wystawiono relikwie Krzyża do publicznej czci. Tradycja czci krzyża sięga początków Kościoła i trwa przez całe stulecia jako wyraz czci, szacunku i miłości chrześcijan.
Św. Stanisław Kostka –
patron dzieci i młodzieży
Św. Stanisław żyjący w wieku XVI, który był pełen ważnych i burzliwych wydarzeń, jak każda epoka, dał przekonywujący przykład, że można być człowiekiem wiernym swoim chrześcijańskim zasadom.
Święty Stanisław Kostka
Święty Stanisław Kostka urodził się w 1550 roku w Rostkowie, małej wiosce na Mazowszu. Ojciec Stanisława był Jan Kostka, piastujący od 1564 roku urząd kasztelana zakroczymskiego, matką Małgorzata z domu Kryska. Stanisław Kostka miał dwie siostry i trzech braci. Odebrał w rodzinie wychowanie porządne, katolickie, ale i zdecydowanie twarde, w duchu skromności, pobożności i uczciwości. To w domu rodzinnym odebrał pierwsze nauki. Następnie Stanisław rozpoczął studia w szkole jezuitów w Wiedniu. Rozkład zajęć obejmował modlitwy, msze, nauki łaciny i niemieckiego. Również swój wolny czas poświęcał na „rzeczy dobre i pobożne. Na tak zwaną wówczas niemoc śmiertelną zapadł w grudniu roku 1565. Był wtedy pewien swej śmierci, miał nawet pewnego dnia widzenie Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Widzenie to odcisnęło się na życiu Stanisława, ponieważ doznał nagłego uzdrowienia, z poleceniem od Niepokalanej, by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Aby uniknąć trudności ze strony rodziny, potajemnie uciekł z Wiednia i dotarłszy pieszo do Bawarii, zgłosił się do św. Piotra Kanizego, ówczesnego prowincjała jezuitów niemieckich. Kanizy rozpoznał w nim te same wartości, co wychowawcy w Wiedniu. Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę. Sprzątał pokoje i pomagał w kuchni, po pewnym jednak został skierowany do Rzymu, gdzie 28 października 1567 roku został przez generała zakonu, św. Franciszka Borgiasza przyjęty do Towarzystwa Jezusowego. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego, o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel. W 1568 roku złożył śluby zakonne. Tymczasem śmierć zbliżała się, a on to przeczuwał. 10 sierpnia w uroczystość św. Wawrzyńca Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Przyjmując tego dnia Komunię świętą, prosił św. Wawrzyńca, aby dana mu była u Boga łaska śmierci w święto Wniebowzięcia. Jego prośba została wysłuchana. Umarł mając zaledwie siedemnaście lat, tuż po północy 15 sierpnia 1568 roku. Nie był to jednak koniec cudów. W dwa lata później otwarto grób św. Stanisława, a wtedy znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1674 ogłoszono świętego Stanisława Kostkę patronem Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Kostka jest też pierwszym Polakiem, który dostąpił w Towarzystwie Jezusowym chwały ołtarza. Jednak dopiero w roku 1714 papież Klemens XI uruchomił przewód kanonizacyjny, ale akt kanonizacji został dokonany przez papieża Benedykta XIII dopiero w roku 1726. Uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława odbyła się w roku 1926, czyli w 200. rocznicę kanonizacji. Uroczystości jubileuszowe odbyły się z udziałem samego prezydenta państwa, Ignacego Mościckiego. Ciało św. Stanisława do dziś spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie
DOKTORZY KOŚCIOŁA
Jedną z czterech kobiet, które zostały ogłoszone Doktorami Kościoła jest św. Hildegarda z Bingen, benedyktynka, wizjonerka, mistyczka, kompozytorka, uzdrowicielka, reformatorka religijna, uznawana przez Kościoły: anglikańskie, ewangelickie, starokatolickie i rzymskokatolicki za świętą. Hildegarda urodziła się 16 września 1098 r. w Rupertsberg jako dziesiąte dziecko w rodzinie dość zamożnej szlachty frankońskiej. W wieku ośmiu lat zgodnie z tradycją dziesięciny została poświęcona Kościołowi. Znalazła się pod opieką przeoryszy konwentu benedyktynek, gdzie w trakcie przygotowań do roli mniszki otrzymała klasyczne wykształcenie. Dzięki swej pojętności i umiejętności wykorzystywania zdobytej wiedzy zyskała rozgłos i uznanie. W roku 1136, po śmierci Judyty, bez trudu uzyskała nominację na miejsce po swojej mentorce. Chcąc realizować własną koncepcję roli mniszek jako poślubionych Chrystusowi, wkrótce doprowadziła do przeniesienia konwentu do ufundowanego przez jej rodzinę klasztoru we wsi Rupertsberg, by nie dzielić murów z zakonnikami. Po pewnym czasie zbudowała dla swojego zakonu nowy klasztor w Eibingen, zyskując dzięki temu jeszcze większą niezależność. Już jako przeorysza ujawniła, że od trzeciego roku życia regularnie miewała wizje, podczas których komunikowała się z Bogiem, ale przez skromność i nieśmiałość nie ujawniała tego faktu. Dopiero w wieku 42 lat, po osiągnięciu najwyższego dostępnego kobiecie stanowiska w Kościele i uzyskaniu wpływów w najważniejszych biskupstwach i na dworze papieskim, zaczęła głośno mówić o swoich nadzwyczajnych zdolnościach. Hildegarda uzyskała błogosławieństwo papieża i pozwolenie na rozpowszechnienie swoich idei, a także nakaz spisywania dalszych objawień. Treść przeżyć mistycznych spisała w trzech księgach: Scito vias Domini (Usłysz Pana), Liber Vitae (Księga zasług życia) i Liber Divinorum Operum (Księga dzieł Bożych). Listy i pisma Hildegardy były czytane przez władców kościelnych i laickich. W oczach wiernych była autentycznym narzędziem w ręku Boga. Jej rozważania z zakresu teologii, filozofii i historii naturalnej były przyjmowane z zainteresowaniem w kręgach kościelnych i laickich, przynosząc jej powszechny szacunek i uznanie. Historie o jej nadprzyrodzonych zdolnościach przenikały poza klasztorne mury i krążyły po średniowiecznej Europie. U szczytu popularności Hildegarda została okrzyknięta „Sybillą znad Renu”, do której udawali się po radę i pociechę biskupi, papieże, i władcy. Założyła dwa klasztory: w Eibingen i Rupertsberg. W tym ostatnim zmarła 17 września 1179 r.Cdn.
Anita Iwańska-Iovino
