„Kto przyzna się do mnie przed ludźmi, do tego i ja przyznam się moim Ojcem, który jest w niebie.” ( MT 10,32)
Każdy chrześcijanin jest powołany, aby być świadkiem Chrystusa przed sobie współczesnymi. Nasza przyszłość zależy od tego świadectwa, jakie daję teraz. To nie jest obowiązek ‘innych’, ‘wyspecjalizowanych’ – duchownych, katechetów, ludzi związanych z Kościołem. To dawanie świadectwa jest też przypomnieniem, że ono kosztuje. To nie tylko ‘prześladowania’, pogromy chrześcijan, zagrożenie śmiercią w różnych częściach świata. To także przyznanie się do Pana Jezusa dzisiaj, w atmosferze niechęci, złych słów, stygmatyzowania całej wspólnoty z powodu grzechów niektórych jej członków. Być uczniem Chrystusa, to przywilej, z którego nie zawsze zdajemy sobie sprawy, to jest wyróżnienie, to życie w świetle Ewangelii, która pokazuje prawdziwy sens życia, nawet jeżeli o tym niekiedy zapominamy. Chrześcijaństwo wymaga zaufania Chrystusowi, odwagi , aby się do Niego przyznać przed ludźmi, aby nie składać pokłonów i nie iść za współczesnymi pogańskimi bożkami, którzy nas zbawić, ani szczęściem obdarzyć nie mogą.
Św. Klara – patronka dziennikarzy i telewizji
Św. Klara z Asyżu – mistyczka i założycielka kontemplacyjnego zakonu klarysek, która razem ze św. Franciszkiem z Asyżu byli niezrównanym przykładem duchowej przyjaźni i radykalnie ewangelicznego życia. Święta jest patronką dziennikarzy i pracowników telewizji
Św. Klara urodziła się w 1194 r. w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Rodzice kilkakrotnie próbowali wydać ją za mąż, ale Klara zafascynowana przykładem św. Franciszka, chciała prowadzić życie podobne jak on. Mając 17 lat uciekła z domu i z rąk św. Franciszka przyjęła zgrzebny habit zakonny. Wkrótce dołączyło do niej kilka innych kobiet. Razem utworzyły przy kościele św. Damiana pierwszy klasztor, którego przełożoną została Klara. Święta dbała szczególnie o to, by zakon zachował swoją specyfikę, to znaczy skrajne ubóstwo i prostotę życia. Miała ogromne nabożeństwo do Męki Pańskiej i Eucharystii. Przez swoją modlitwę i osobiste zabiegi sprawiła – jak przekazują podania – że w latach 1240 i 1241 Saraceni odstąpili od oblegania Asyżu. Klara zmarła w 1253 r. i dwa lata później została ogłoszona świętą przez papieża Aleksandra IV. Relikwie świętej spoczywają w Asyżu, w bazylice pod jej wezwaniem. Z kilkunastu pism, jakie pozostawiła po sobie, wynika, że doświadczała stanów mistycznych, choć przeżywała je w sposób niezwykle dyskretny. Dziełem św. Klary jest kontemplacyjny zakon klarysek, które tworzą modlitewne i pokutne „zaplecze” dla apostolskiej działalności franciszkanów. Obecnie na świecie jest ponad 10 tysięcy żyjących w klauzurze sióstr. W Polsce w pięciu klasztorach żyje ich ok. 120. Papież Jan Paweł II kanonizował 16 czerwca 1999 r. w Starym Sączu bł. Kingę, księżną, która ufundowała klasztor klarysek w Starym Sączu, a po śmierci męża sama do niego wstąpiła. Ponadto Kościół czci dwie inne polskie klaryski: bł. Jolantę, rodzoną siostrę św. Kingi i bł. Salomeę, która w 1245 r. sprowadziła zakon do Polski. W 1958 r. papież Pius XII ogłosił św. Klarę patronką telewizji. Dlaczego wybór padł na świętą z Asyżu, wyjaśnia jej żywot, napisany przez Tomasza z Celano. W dzień Bożego Narodzenia matka Klara została sama w celi, gdyż zachorowała i ubolewała, że nie może brać udziału w śpiewaniu oficjum na cześć Pana Jezusa. Wówczas usłyszała melodie rozbrzmiewające w kościele św. Franciszka – psalmodię braci, ich śpiew, dźwięk organów w oddalonej świątyni. Zobaczyła nawet sam żłóbek Pana. Gdy nazajutrz rano przyszły jej współsiostry, powiedziała im, że dzięki łasce Jezusa słyszała i widziała wszystkie obrzędy, jakie dokonywały się tej nocy w kościele św. Franciszka.
Tygodnik Idziemy
APOSTOŁ LUDÓW SŁOWIAŃSKICH
Święty Jacek Odrowąż (1183–1257) był polskim dominikaninem, misjonarzem i kaznodzieją, znanym jako Apostoł Ludów Słowiańskich i patronem Polski. Hyacinth of Poland (ang.) urodził się w 1183 r. w Kamieniu Śląskim we wpływowej rodzinie szlacheckiej Odrowążów, która zapewniła mu świetne wykształcenie w Krakowie, Pradze, Paryżu i Bolonii. Studiował teologię, filozofię i prawo. W młodości zetknął się z nowo powstałym zakonem dominikańskim i przyjął habit od samego św. Dominika, stając się pierwszym Polakiem z Zakonie Kaznodziejskim. Św. Jacek. założył klasztory w Krakowie, Sandomierzu, Wrocławiu, Kamieniu Pomorskim i Gdańsku, a także prowadził misje ewangelizacyjne na Morawach, Czechach, Rusi i Prusach, co przyniosło mu przydomki Apostoła Północy i Światła ze Śląska, ponieważ oświetlał mroki ludzkich serc i drogę do zbawienia dusz. Św. Jacek był wielkim czcicielem Eucharystii i Matki Bożej. Zmarł 15 sierpnia 1257 r. w Krakowie. Jego kult obejmuje miejsca na całym świecie. 64 kościołów i kaplic w naszym kraju ma za patrona św. Jacka; jego imieniem nazwano miasta w Kanadzie, USA, Peru, Boliwii i Ekwadorze. Jest patronem diecezji w Kanadzie, na Filipinach a nawet w Australii. W Chicago znajduje się Bazylika św. Jacka. Góry w Ameryce Północnej i Południowej nazwane są imieniem św. Jacka. Relikwie świętego z Krakowa posiadają także miasta na Filipinach, w Peru, Argentynie i Kazachstanie. Posąg św. Jacka stoi w panteonie świętych na attyce kolumnady Berniniego na Placu św. Piotra w Watykanie oraz w Sanktuarium Matki Bożej w Lourdes we Francji. Największy obelisk świata o wys. 173 m stojący w Houston nosi imię św. Jacka i upamiętnia jedną z najsłynniejszych bitew w historii Stanów Zjednoczonych stoczoną w 1836 r. pod miejscowością San Jacinto, wydarzenie to dało początek Stanom Zjednoczonym Ameryki Północnej i w ten sposób imię św. Jacka weszło do powszechnej historii USA, o czym nie wiedzą zwykli Amerykanie, tym bardziej Polacy. Do niego modlił się król Zygmunt III Waza o zwycięstwo nad Rosją, a król Jana III Sobieski przed bitwą pod Wiedniem. Św. Jacek jest znany z licznych cudów, m.in. rozmnożenia chleba podczas głodu w Kijowie oraz cudownego uzdrowienia chorych a nawet powrotu do życia będących w agonii. W wielu kościołach znajduje się figura Matki Bożej Jackowej. Wg. legendy święty uratował taki posąg Madonny w czasie najazdu tatarskiego. Jego postawa i misja są symbolem wytrwałości, głębokiej wiary i oddania służbie bliźnim. 17 sierpnia przypada święto patronalne tego wielkiego Polaka.
Anita Iwańska-Iovino
