Najświętsza Maryja Panna , Królowa Pokoju                    

Wspomnienie Maryi jako Królowej Pokoju jest obchodzone liturgicznie co roku 1 września – w rocznicę wybuchu II wojny światowej. W Stoczku Klasztornym (znanym też pod nazwą Stoczek Warmiński) w archidiecezji warmińskiej w 1640 r. zbudowano kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Obecnie znajduje się tu dom zakonny marianów, założony w 1958 r. w starym klasztorze pobernardyńskim. W klasztorze tym przez rok (1952-1953) więziony był przez władze komunistyczne Prymas Tysiąclecia, bł. ks. kard. Stefan Wyszyński. Tutaj właśnie przygotował akt zawierzenia całej Ojczyzny Matce Bożej. W 1987 r. kościół w Stoczku decyzją Papieża podniesiony został do rangi bazyliki mniejszej. W ołtarzu głównym kościoła znajduje się słynący łaskami obraz Matki Bożej Królowej Pokoju. Jest on kopią obrazu Salus Populi Romani z rzymskiej bazyliki Matki Bożej Większej. Został namalowany na płótnie przez nieznanego artystę. Oblicze Matki Bożej jest pełne godności i dobroci. Dzieciątko w swojej lewej ręce trzyma księgę, zaś prawą wznosi do błogosławieństwa. W tle obrazu widzimy chmury, z których u stóp Maryi wynurza się księżyc. Obraz najprawdopodobniej został przywieziony z Rzymu około 1640 r. W 1670 r. przyozdobiono go dwiema koronami, a w 1687 r. udekorowano srebrną sukienką ze złotymi kwiatami. W 1700 r. dodano berło. Święty Jan Paweł II podczas pielgrzymki do Polski 19 czerwca 1983 r. na wałach Jasnej Góry dokonał rekoronacji obrazu. W  homilii Ojciec Święty powiedział o nim: „Tym aktem wyrażam dziękczynienie Matce Pokoju za trzysta z górą lat opieki nad świętą Warmią, która na przestrzeni dziejów i zmiennych losów historii dochowała wierności Chrystusowi i Jego Kościołowi”. Wspomniał też o Stoczku jako miejscu uwięzienia ks. kard. Stefana Wyszyńskiego oraz o jego akcie oddania się Matce Bożej. Zakończył słowami: „Wszystkich Was zawierzam Matce Pokoju”. Koronacja ta otworzyła nowy etap w rozwoju kultu Królowej Pokoju. Wiele parafii archidiecezji warmińskiej przeżyło nawiedzenie kopii stoczkowskiego obrazu.Warto nadmienić, że niezależnie od miejsca zamieszkania, każdy z nas powinien powierzać sprawę pokoju Maryi Królowej Pokoju, aby pokój zapanował w ludzkich sercach, a tym samym, także na całym świecie. Potrzebna jest modlitwa w tej intencji i  praca na rzecz poszanowania drugiego człowieka, który jest naszym bliźnim.               (Nasz Dziennik)

DOKTORZY KOŚCIOŁA

     W historii chrześcijaństwa istnieje kategoria myślicieli, którzy robili o wiele więcej niż tylko żyli swoją wiarą: rozważali ją, formułowali, bronili i przekazywali z taką głębią, że sam Kościół, oficjalnie uznał ich nauczanie za niezastąpione źródło zrozumienia Objawienia. Są to Doktorzy Kościoła. Trzydzieści siedem osób – trzydzieści siedem historii. Mężczyźni i kobiety, mnisi i biskupi, kontemplatorzy i polemiści, ludzie Wschodu i Zachodu, niekiedy rozdzieleni piętnastoma wiekami historii – a jednak połączeni tą samą misją: oświecać Słowo Boże dla swoich czasów i dla wszystkich czasów. Tytuł Doktora oznacza coś więcej: wkład w rozumienie wiary, który po zbadaniu okazuje się nie tylko sprawiedliwy i cenny, ale także wystarczająco głęboki i uniwersalny, by ubogacić Kościół jako całość. Tradycja kanoniczna, która krystalizowała się od średniowiecza i została usystematyzowana przez teologów, określa trzy niezbędne kryteria, które należy spełnić, aby dana osoba mogła zostać ogłoszona Doktorem Kościoła. Pierwsze kryterium to świętość życia. Jest to wymóg fundamentalny a nie drugorzędny. Doktor Kościoła musi być przede wszystkim kanonizowanym świętym. Świętość Doktorów to nie spokojne i sielskie życie ale doskonałość duszy, którą się zdobywa, wystawia na próbę i właśnie dlatego jest tak przekonująca. Drugie kryterium to wybitność doktryny. Nauki Doktora muszą być znaczące, tzn. niezwykłe, głębokie i o zasięgu wykraczającym poza bezpośredni kontekst. Ta wybitność może przejawiać się na kilka sposobów. Może być ilościowa: bogaty dorobek, zbiór tekstów obejmujący liczne obszary teologii i Pisma Świętego. Może być jakościowa: idea, koncepcja, sformułowanie, które otwiera nową drogę w rozumieniu wiary. Może być apologetyczna: nauczanie, które pozwoliło Kościołowi odpowiedzieć na poważny błąd i obronić prawdę Objawienia w kontekście kryzysu. Może być duchowa i mistyczna: opis życia wewnętrznego, który daje Kościołowi język i narzędzia do zrozumienia drogi ku Bogu. Trzecie kryterium – deklaracja Kościoła. To kryterium ma charakter formalny, jest to oficjalny akt, w którym władza kościelna, uroczyście deklaruje, że dana osoba zasługuje na tytuł doktora. Deklaracja ta przybierała różne formy na przestrzeni dziejów – bullę papieską, list apostolski, homilię podczas kanonizacji – ale zawsze zakładała świadome i publiczne działanie najwyższej władzy kościelnej. Wśród 37 Doktorów Kościoła znajdują się tylko 4 kobiety: Teresa z Ávili, Katarzyna ze Sieny, Teresa z Lisieux i Hildegarda z Bingen.     

Anita Iwańska -Iovino