Święto Ofiarowania Pańskiego
Święto Ofiarowania Pańskiego zostało ustanowione dla upamiętnienia ofiarowania małego Jezusa w świątyni. Maryja i Józef zgodnie z obowiązującym prawem w czterdzieści dni po narodzeniu przynieśli swego Pierworodnego, aby przedstawić Go Bogu. Mały Jezus Chrystus został rozpoznany przez sędziwego Symeona, który oczekiwał na Niego przez całe swoje życie.
W polskiej tradycji Święto Ofiarowania Pańskiego nazywane jest Świętem Matki Boskiej Gromnicznej. Obchodzimy je 2-go lutego. Jest to Dzień Święta Światła. Symbolika światła oznacza nam żywego Jezusa. Dlatego w kościele w tym dniu święci się świece gromnice. Światło zapalonej świecy symbolizuje nasze życie, przez które mamy przejść z Jezusem Chrystusem aż do nieba. Powinna nam ona towarzyszyć przez całe życie w różnych, zwłaszcza trudnych sytuacjach , aż do jego końca.
Symbolika światła w liturgii
„Bóg jest światłością i nie ma w Nim ciemności .” (1J 1.1,5)
Kiedy rano budzi się dzień, nie bez znaczenia jest to, czy za oknem jest ponuro, czy świeci słońce. Promyki słońca zachęcają do wstania, budzi się w nas energia a często radość. Trudno wyobrazić sobie życie na ziemi bez światła. Kiedy wokół jest jasno, aż chce się żyć. „Bóg widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności” (Rdz 1, 3-4). Bóg nadaje wartość światłości, nie dziwi więc, że światłość ze swymi przymiotami staje się symbolem Boga. „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, (…) będzie miał światło życia” (J 8,12).Światło symbolizuje Prawdę. Ono rozjaśnia ciemności grzechu. Jest też wyrazem radości z obecności Boga. Światło nas ogarnia, jak Boża Miłość, którą nie tyle poznaje się przez wiedzę, co jej się doświadcza. Symbolika światła towarzyszy nam w życiu. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa kościoły budowane były w kierunku wschodnim. Kiedy wchodziło się do świątyni widziało się wschodzące słońce – symbol Chrystusa. Światło – żywy symbol Boga – pali się przy tabernakulum. To migające światełko naocznie pokazuje, że tutaj jest Życie. Ten kołyszący się płomyk wycisza i pomaga otwierać się na sakramentalną Obecność Boga. Symbol życia ukazuje się też w symbolu świecy. Jej płomień „żyje”. Podczas spalania olej czy wosk zamieniają się w światło i symbolizują to, czego spodziewamy się po zmartwychwstaniu – uczestniczenie w niekończącej się światłości. Stąd też zwyczaj zapalania lampek na grobach bliskich zmarłych. Światło wskazuje na obecność Boga. Zapala się świece na ołtarzu podczas Mszy św. i wystawienia Najświętszego Sakramentu. W procesjach z Przenajświętszym Sakramentem przed Panem Jezusem niesie się światło. Kiedy kapłan przychodzi do chorego z Panem Jezusem powinno się wyjść Mu na spotkanie z zapaloną świecą. Ta świeca uprzedza przychodzącego Boga i towarzyszy podczas całego spotkania. Najbardziej wymownym obrzędem, w którym światło jest szczególnie ważne, jest procesja światła podczas Wigilii Paschalnej. Światło paschału, jak i sam paschał, od zawsze symbolizują Syna Bożego. Zdarza się, że świece przyniesione podczas Wielkiej Nocy z kościoła zapala się w domach podczas uroczystości religijnych. Świecie, lampki – symbol Boga i życia ku wiecznej światłości, towarzyszą nam w codzienności. Ich światło – dające jasność, ciepło, mówi nam, że źródłem naszej radości jest sam Jezus Chrystus.
Redakcja
KOŚCIOŁY I SANKTUARIA ŚWIATA – FRANCJA
Sanktuarium Matki Bożej w Lourdes to jedno z najważniejszych i najbardziej znanych ośrodków pielgrzymkowych na świecie. Leży w poł-zach. Francji w podnóża Pirenejów. Cały ośrodek zwany Domeną położony jest na 51 ha i obejmuje 22 obiekty kultu. Sanktuarium co roku odwiedza ok. 6 milionów pielgrzymów, wielu z nich to ludzie chorzy i niepełnosprawni. Historię, która wydarzyła się w tym miejscu zna cały świat. Od 11 lutego do 16 lipca 1858 roku 14-letnia Bernadetta Soubirous doświadczyła osiemnastu objawień Matki Bożej która ukazywała jej się w grocie niedaleko Lourdes. Podczas jednego ze spotkań „piękna Pani” jak ją nazywała Bernadetta, powiedziała o sobie: „Ja jestem Niepokalane Poczęcie”. W 1861 r. miejscowy ksiądz wraz z biskupem, kupił od gminy grotę wraz z przyległym terenem, aby przystosować to miejsce do potrzeb przybywających tłumnie pielgrzymów. Zgodnie z polityką rozdziału państwa od kościoła obowiązującą we Francji w 1910 r. grunty i nieruchomości należące do Domeny zostały skonfiskowane Kościołowi i stały się własnością miasta. Opiekę duszpasterską nad Domeną sprawuje biskup Tarbes i Lourdes i mianuje on rektora ponieważ Domena funkcjonuje niezależnie od parafii w Lourdes. Na terenie Domeny pracuje 30 kapłanów ze wspólnot religijnych całego świata, którzy sprawują posługę dla pielgrzymów przez cały rok. Brama główna sanktuarium otwarta jest od 5.30 do północy ale Grota Objawień dostępna jest przez całą dobę. W Lourdes znajduje się wiele budowli sakralnych: Krypta, Bazylika Niepokalanego Poczęcia NMP, Bazylika Różańcowa, Bazylika św. Piusa X, Kościół św. Bernadetty, Kaplica Pojednania i Kaplica św. Józefa. Pierwszym kościołem tu zbudowanym była Krypta, która dziś jest najmniejszym z nich. Budowę zaczęto w 1861 a zakończono w 1866 r. W pracach budowlanych uczestniczył czynnie ojciec św. Bernadetty. Największym kościołem jest Bazylika św. Piusa X, ma 12 tys. m² pow., 191 m długości i 61 szerokości, może pomieścić 25 tys. wiernych. Znajduje się prawie całkowicie pod ziemią i z tego powodu zwana jest także bazyliką podziemną. Najmłodszą świątynią jest Kościół św. Bernadetty konsekrowany w 1988 r. Zbudowano go naprzeciwko Groty Objawień, w miejscu gdzie stała św. Bernadetta podczas ostatniego objawienia. Może pomieścić 5 tys. wiernych z czego 300 miejsc przeznaczonych jest dla chorych na wózkach lub noszach. W Kaplicy Pojednania umieszczono 48 konfesjonałów gdzie spowiada się w języku: francuskim, hiszpańskim, włoskim, angielskim, niemieckim, holenderskim i polskim. Cdn.
Anita Iwańska – Iovino
